گزارش برنامه صعود به قله منار مورخه 21 9 93
سه شنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۳
0 نظر
1338 بازدید
گزارش برنامه صعود به قله منار مو رخه21 9 93

موقعیت منطقه ای:

قله زیبای منار با ارتفاع 3560 متر در منطقه البرز مرکزی و در منتهی الیه غربی آن قرار گرفته است و از غربی ترین قلل این رشته عظیم می باشد . قله منار از شمال به روستای شهرستانک و سَرَک ، از جنوب به روستای سنگان ، از شرق به روستای رندان و طالون و از غرب به روستای واریان و مورود محاط می باشد .

موقعیت توپوگرافی :

قله منار غربی ترین قله خط الراس اصلی توچال است و از جهت جنوب جغرافیایی توسط گردنه ای کم ارتفاع به قله زیبای سنگی شاه دژ و از سمت شرق به قله سیاه سنگ متصل می باشد و از دیگر جهات جغرافیایی مستقل و آزاد است . برای صعود قله منار از 4 مسیر مختلف می توان اقدام کرد :

1- مسیر کرج – چالوس – سد امیرکبیر – روستای واریان

2- مسیر کرج – چالوس – بعد از تاسیسات سد امیرکبیر – پل خواب – روستای مورود

3- مسیر کرج – چالوس – روستای سَرَک در جاده فرعی شهرستانک

4- مسیر تهران – جاده امامزاده داوود – روستای سنگان

هر کدام از مسیرهای نامبرده شده دارای ویژگیهای خاصی بوده و از مسیر شناسی خاص خود برخوردار می باشد ولی به دلیل نزدیکی بیشتر قله به روستای مورود ، اکثر کوه نوردان مسیر صعود خود را از این روستا انتخاب می کنند ;که ما نیز همین مسیر را برگزیدیم. ایمن ترین مسیر برای صعود به قله منار و در عین حال طولانی ترین مسیر ، مسیر روستای سنگان می باشد که علاوه بر داشتن زیباییهای خاص خود ، کم شیب ترین مسیر برای صعود به قله می باشد.

کوه منار پوشیده از گیاهان آویشن، گون، ریواس، گزنه، کما، گلپر، بومادران و والک بوده و همچنین زیستگاه جانورانی چون خرس، گرگ، روباه، گراز، خرگوش، کل، عقاب، شاهین و کبک می‌باشد.

 

جالب است بدانید در قله منار هنگامی که امتداد جنوب را نگاه می‌کنید دشت هایی هموار خاکستری رنگی دیده می‌شود که سمت چپ تهران و سمت راست کرج هستند که به علت آلودگی هوا این طور دیده می‌شوند. در تاریکی شب این مناطق به صورت پهنه‌ای پوشیده از نور دیده می‌شوند. قسمی از دریاچه‌ی سد کرج، سایت رادار کلاک هم در این منظره دیده می‌شود.  در امتداد شمال هم قله دماوند و قله آزادکوه ( شاهزاده‌کج‌گردن) دیده می‌شود. علم‌کوه در غرب و کهار و ناز هم به خوبی دیده می‌شوند.

گزارش برنامه:

آن جمعه صبح هم در زمان و مکان مقرر باز یک به یک دور هم جمع شدیم تا باز ساعاتی را دور از هیاهوی شهر خستگی های هفته گذشته را از جان به در کنیم.  این بار مقصد قله منار بود. حدود 5:15 سوار بر یک دستگاه مینی بوس از شهریار عازم جاده چالوس شدیم. ساعت 6:45 به روستای مورود رسیدیم و از ماشین پیاده شدیم. پس از انجام حرکات نرمشی و کششی ساعت 7 با بدن هایی آماده و ذهن هایی آماده تر پیمایشمان را شروع کردیم. کوه نوردی دشواری پیش رویمان بود. چون مسیر شیب تندی داشت یعنی تقریبا بیش از 30 درجه و گذشته از آن نزدیک نیم متر برفی که زمین را پوشانده بود سختی مسیر را دو چندان میکرد. هوا کاملا روشن بود اما سرد سرد، چرا که به جای خورشید و گرمایش هنوز ماه بالای سر ما جولان میداد. با سرقدمی آقای محمود رهنما و عقب داری آقای نوری برف ها را کوبیدیم و جلو آمدیم. رد پای خورشید روی یال های شرقی تر پیدا بود اما انگار قرار نبود به آسمان بالا سر ما برسد. سه ساعت تمام با همین شرایط برف کوبی کردیم و ساعت 10 صبح به سطح همواری رسیدیم. جایی که آفتاب ، صمیمی به استقبالمان آمد. با سر انگشتان گرمش روی برف ها نور پاشیده  و زمین زیر پایمان را ستاره باران کرده بود.  کمی جلوتر برف های روی زمین آب شده بود و ما این فرصت را داشتیم که همان جا نیم ساعتی برای صرف صبحانه و تجدید قوا توقف کنیم.

چون قرار بود از همان مسیر بازگردیم به پیشنهاد آقای نعمتی ( سرپرست برنامه)  کوله هایمان را رها کردیم و بقیه راه  را سبکبال ادامه دادیم. بقیه  راه  شیب خیلی تندی نداشت و حجم کمتری از برف روی زمین باقی مانده بود بنابراین با سرعت مناسبی گام بر میداشتیم. توقف های گاه به گاهی هم داشتیم چون مسیر طولانی بود. نزدیک ساعت 13:30 به قله رسیدیم. باز هم کوهستان سروده مرحوم مشیری را در گوشمان زمزمه کرد:

 

" به سوی کوه، به سوی قله های با شکوه، به سوی آبی سپهر، به راه زر نشان مهر،

چو آرزوی ما، هوا، خوش است و پاک، به روی قله ها، تن از غبار

تیرگی رها، برآ چو جان تازه بر بلند خاک، همیشه بر فراز، همیشه سرفراز..."

 

چون کوله و آذوقه هایمان را به همراه نداشتیم حدود پانزده دقیقه روی قله استراحت کردیم و 1:45 به سمت پایین سرازیر شدیم. یک ساعت بعد به جایی که کوله هایمان را گذاشته بودیم رسیدیم . همان جا سه ربع برای صرف نهار توقف داشتیم و 15:30 مجددا کوله ها را بر دوش و پا در مسیر بازگشت نهادیم. خورشید برایمان سنگ تمام گذاشته بود و با نفوذ گرمایش لا به لای برف ها ، برف ها را سست کرده بود  طوری که با اطمینان گام در شیب تند دامنه ها می گذاشتیم و مشتاقانه مسیر های راه و بی راه را میشکافتیم و پایین میامدیم. هرچه آن برف های پاگیر صعودمان را سخت کرده بود حالا لذت مضاعفی به برگشتنمان میداد. بدون دلهره روی آن شیب تند می دویدیم یا زمین میخوردیم و قسمتی از مسیر را به صورت سرسره بازی و نشسته طی میکردیم. همانطور افتان و خیزان پایین آمدیم و ساعت 16:30 به روستای مورود وبه مینی بوس رسیدیم. سوار ماشین شدیم و قله سراپا سفید پوش منار را با رد پاهایمان روی پیکرش تنها گذاشتیم و آمدیم. در مسیر بازگشت به سمت شهریار خانم نسترن توکلی گروه را به بستنی مهمان کردند و سرمای شیرین و دلچسب آن روز برایمان کامل شد. ساعت6:15 نیز همگی به شهریار رسیدیم.

 

اسامی اعضای شرکت کننده:

خانم ها:

نسترن سادات توکلی، سارا خادم اکرمی، معصومه درخشان

آقایان:

التفات نعمتی، علی حکمتی، محمود رهنما، اعلاء نوری، مسعود رهگذر، مهدی نظیری، هادی خمارلو، ابراهیم خباززاده، محسن علی گل و دکتر آذری،

سرپرست: جناب آقای التفات نعمتی

جلودارو مسئول فنی: آقای محمود رهنما

عقب دار: آقای اعلاء نوری

پشتیبان برنامه: اقایان مصطفی فرج الهی و حسن رهنما

عکاس: آقایان هادی خمارلو و مسعود رهگذر

هزینه برنامه برای هر نفر: 15000 تومان.

برای دیدن ادامه تصاویر لطفا کلیک نمائید.

نام
ایمیل
متن نظر
عبارت داخل تصویر